Devil May Cry 5

Seriously Stylish Slaying
by Ελένη Δρίβα on 6 Μαρτίου 2019

Εν έτει 2001, όταν ακόμα ανακαλύπταμε τι σημαίνει gaming στο PlayStation 2, το Devil May Cry φάνταζε ένα από τα πιο cool παιχνίδια που είχαμε δει ποτέ. Η Capcom είχε δημιουργήσει έναν σπιρτόζο πρωταγωνιστή, τον Dante, που λάτρευε την πίτσα και να κυνηγάει δαίμονες, ενώ φορούσε ένα δερμάτινο κόκκινο παλτό. Ήταν ο ιδανικός ήρωας για τη δεκαετία του 2000.

Δεκατέσσερα χρόνια μετά όμως, η Capcom επιστρέφει με το Devil May Cry 5 και ακόμα πιστεύουμε πως πρόκειται για ένα από τα πιο cool franchises που έχουν κυκλοφορήσει, ενώ η συνέχεια έρχεται την ιδανική στιγμή. Αφήνοντας στην άκρη το reboot της Ninja Theory, το πέμπτο κεφάλαιο συνεχίζει την ιστορία που ξεκίνησε το Devil May Cry 4 και το κάνει με έντονο χιούμορ, over the top σκηνές και πολύ, πολύ στιλ.

Το Devil May Cry 5 μάς μεταφέρει μερικά χρόνια μετά από τα γεγονότα του τέταρτου παιχνιδιού, όταν ένας μυστηριώδης άντρας, ο V, ζητάει από τον Dante και τον Nero να σταματήσουν έναν πανίσχυρο δαίμονα, τον Urizen. Έχοντας χάσει το ένα χέρι του εξαιτίας του Urizen και έχοντας ξεκινήσει τη δικιά του επιχείρηση για κυνήγι δαιμόνων, ο Nero κατευθύνεται στο Red Grave City, όπου θα συναντήσει τον Dante και τον εχθρό τους…

Αν από την περιγραφή μας νομίζετε ότι μάθατε όλη την ιστορία και όσα γίνονται, κάνετε λάθος. Η πλοκή του Devil May Cry 5 έχει ιδιαίτερη δομή, που σημαίνει ότι θα βλέπουμε πολλά σημαντικά πράγματα πολύ νωρίς για κάποιο λόγο. Παρόλα αυτά, η Capcom αποδεικνύει για ακόμα μια φορά τη μαεστρία της και μέσα σε 15 ώρες και 20 αποστολές καταφέρνει να χτίσει το καλύτερο σενάριο στην ιστορία του franchise.

Αφήνοντας στην άκρη την κλασική φόρμουλα, το σενάριο μάς συστήνει στον κεντρικό κακό μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά, αντί να τον κρύψει πίσω από αμέτρητα minions και μακρινά κάστρα. Του δίνει σκοπό, του δίνει φωνή και σιγά σιγά μαθαίνουμε όλη την ιστορία χωρίς να χάνουμε το ενδιαφέρον μας. Ο Urizen δεν είναι ιδιαίτερα πρωτότυπος, αλλά είναι ένας ολοκληρωμένος και επιβλητικός εχθρός.

Όσο σημαντικός και αν είναι ο κεντρικός villain όμως, οι πρωταγωνιστές κλέβουν τις εντυπώσεις. Ο θρυλικός Dante επιστρέφει σε μεγαλύτερη ηλικία, αλλά πέρα αυτού είναι ίδιος και απαράλλαχτος και μαζί του φέρνει τον πιο σκληραγωγημένο Nero και μια νέα φυσιογνωμία, τον V. Αν έχετε ενδοιασμούς για τους τρεις πρωταγωνιστές, αφήστε τους στην άκρη.

Το καυστικό, έξυπνο και cheesy χιούμορ επιστρέφει και αυτή τη φορά φαίνεται να μας “χτυπάει” από όλες τις κατευθύνσεις. Ο Dante, ο Nero και η νεοφερμένη Nico έχουν πάντα κάτι να πουν την κατάλληλη στιγμή, όμως δεν λείπουν και οι πιο σκοτεινές νότες. Ο V, αν και στην αρχή δεν το περιμέναμε, μας κέντρισε το ενδιαφέρον περισσότερο από όλους και μαζί με τις γνώριμες και αγαπημένες Trish και Lady, έδωσε στο παιχνίδι τη σκοτεινή νότα που χρειαζόταν.

Με το σενάριο να είναι όλα αυτά που θέλαμε και ακόμα παραπάνω λοιπόν, το μόνο που μας έλειπε ήταν το εθιστικό gameplay. Ξεκινήσαμε το Devil May Cry 5 και ελπίζαμε να δούμε ξέφρενες μάχες, με ευφάνταστα όπλα και εξωφρενικές κινήσεις. Θέλαμε να δούμε το μεγαλείο των hack and slash και το είδαμε.

Φυσικά, ο βασικός κορμός του fighting system παραμένει ίδιος με των προηγούμενων Devil May Cry. Χρησιμοποιείτε τα όπλα που έχετε στη διάθεσή σας για να δημιουργήσετε combos από επιθέσεις και να αυξήσετε το style meter. Οι over the top κινήσεις και η γρήγορη μάχη παραμένει ως είχε· αυτό που έχει αλλάξει είναι η κάμερα.

Πλέον, η οπτική μας είναι πιο κοντά στον παίκτη και τις περισσότερες φορές δουλεύει εξαιρετικά. Ορισμένες φορές όμως, ειδικά όταν υπάρχουν εχθροί μεγάλου μεγέθους ή πρέπει να κοιτάξουμε πολύ πιο ψηλά/χαμηλά από εκεί που στεκόμαστε, η κάμερα “κολλάει” πάνω στον παίκτη ή στο περιβάλλον.

Με μόνη εξαίρεση τις κακές στιγμές της κάμερας λοιπόν, πρόκειται για το κεφάλαιο της σειράς με το πιο ομαλό και στιβαρό σύστημα μάχης και χάρις στους τρεις διαφορετικούς playable χαρακτήρες, είναι και το πιο ικανοποιητικό. Γενικά, το Devil May Cry 5 προσπάθησε να βρει μια ισορροπία ανάμεσα στο παλιό και το νέο και παρόλες τις μετατροπές, αυτό που ανανέωσε το παιχνίδι δεν είναι οι νέες κινήσεις και τα όπλα, είναι η εναλλαγή ανάμεσα σε διαφορετικούς ήρωες.

Αρχικά έχουμε τον Dante, που φέρνει μαζί του ένα τεράστιο οπλοστάσιο από παλιά και νέα όπλα, τα οποία χρησιμοποιεί πάντα με περίσσιο στιλ. Σε αυτό τον βοηθάνε τα styles, που επιστρέφουν από το Devil May Cry 3 και είναι τέσσερα: Swordmaster, Gunslinger, Trickster και Royalguard. Ανάλογα την περίσταση, μπορείτε να αλλάζετε το στιλ μάχης του με ένα κουμπί. Η πιο αξιοσημείωτη προσθήκη, όσον αφορά τον Dante, είναι αυτή της Cavaliere, μιας μηχανής που χωρίζεται σε δυο σπαθιά και έχει το πιο διασκεδαστικό και υπερβολικό (με την καλή έννοια) move set.

Έπειτα, έχουμε τον Nero ή, όπως θα τον λέγαμε λόγω gameplay, τον λιγότερο εντυπωσιακό Dante. Στο μεγαλύτερο μέρος του, “παίζει” όπως έπαιζε στο Devil May Cry 4. Όπως και ο Dante, χρησιμοποιεί ένα σπαθί και, αντί για δυο, ένα όπλο. Αντί για το Devil Bringer (το δαιμονικό χέρι) όμως, τώρα χρησιμοποιεί διάφορα προσθετικά χέρια, τα Devil Breakers. Αν και στη θεωρία είναι μια ωραία ιδέα και ως ένα σημείο, μας άρεσε, δεν άλλαζαν τόσο την κατάσταση.

Ομολογουμένως, παρουσιάζουν αρκετά μεγάλη ποικιλία. Για παράδειγμα, ένα ηλεκτρίζει τους εχθρούς, ένα είναι σαν τρυπάνι και ένα άλλο εκτοξεύεται σαν ρουκέτα. Παρόλα αυτά, μπορούμε να κουβαλάμε έναν συγκεκριμένο αριθμό από Breakers σε κάθε αποστολή και για να αλλάξουμε σε ένα άλλο πρέπει να καταστρέψουμε αυτό που έχουμε πάνω μας εκείνη τη στιγμή. Δεν είναι ότι θα ξεμείνετε, καθώς σε κάθε πίστα θα βρίσκετε διάφορα Devil Breakers, όμως ο συγκεκριμένος μηχανισμός δεν είναι ιδανικός, ούτε βοηθάει τη στρατηγική προετοιμασία πριν από κάθε αποστολή.

Επιπλέον, πέρα από τα Devil Breakers, ο Nero παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με τον Dante. Δεν θα το λέγαμε ακριβώς κακό αυτό, αλλά σίγουρα θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί περισσότερο σαν χαρακτήρας, αφού τώρα είναι ένας mini – Dante, μόνο που ο Dante παραμένει πιο… badass. Για να το θέσουμε διαφορετικά, κάθε φορά που μπορούσαμε να διαλέξουμε χαρακτήρα, ο Nero ήταν η τελευταία μας επιλογή.

Αντίθετα ο V είναι η πιο ευχάριστη προσθήκη του παιχνιδιού. Ο νέος αινιγματικός χαρακτήρας είναι ο ένας από τους τρεις playable παίκτες και η αλλαγή στο playstyle είναι απόλυτα αναζωογονητική. Εκεί που ο Dante και ο Nero χρησιμοποιούν σπαθιά και όπλα, ο V χρησιμοποιεί τρεις διαφορετικούς δαίμονες για να επιτίθεται και στο τέλος αποτελειώνει τους εχθρούς με ένα μπαστούνι.

Το close-range “όπλο” του είναι ένας πάνθηρας, το long-range είναι ένας αετός και στο τελευταίο θα αναφερθούμε σε λίγο. Ο τρόπος που μάχεται ο V είναι διαφορετικός, αλλά εξίσου διασκεδαστικός, καθώς προσπαθείτε να συντονίσετε τις επιθέσεις, κρατώντας παράλληλα τον ίδιο τον V μακριά από τους εχθρούς.

Παράλληλα, όλοι οι χαρακτήρες έχουν μια πιο δυνατή επίθεση, η οποία ενεργοποιείται με το Devil Trigger, μια μπάρα που γεμίζετε με επιτυχημένες επιθέσεις, αλλά και αποφεύγοντας τους εχθρούς και χρησιμοποιείτε για λίγα δευτερόλεπτα. Συγκεκριμένα, ο Dante μετατρέπεται στο παλιό demon form του, ο Nero χρησιμοποιεί το Devil Breaker που έχει πάνω του για παραπάνω damage, καταστρέφοντάς το στην πορεία και ο V καλεί έναν τρίτο δαίμονα, τον Nightmare, ένα golem που κάνει πάρα πολλή ζημιά.

Διατηρώντας το στιλ των παλιών Devil May Cry, το πέμπτο κεφάλαιο σάς επιτρέπει να αναβαθμίσετε τις ικανότητες, αλλά και το οπλοστάσιο των τριών χαρακτήρων. Ο κάθε ένας έχει τα δικά του upgrades που πρέπει να ξεκλειδώσετε, τα οποία φυσικά αγοράζετε με τα red orbs που μαζεύετε σε κάθε αποστολή.

Σε αυτό το σημείο και με πολύ έξυπνο τρόπο, η Capcom κάνει το παιχνίδι replayable. Για να αναβαθμίσετε πλήρως και τους τρεις χαρακτήρες θα χρειαστεί να το τερματίσετε πολλές φορές. Επιπλέον, μερικές αποστολές σας δίνουν τη δυνατότητα να παίξετε με δυο και τρεις χαρακτήρες, αλλάζοντας ελαφρώς την πορεία του mission και μερικές φορές, δίνοντας σας πρόσβαση σε collectibles που οι άλλοι δυο παίκτες δεν μπορούν να βρουν.

Με λίγα λόγια, το Devil May Cry 5 είναι το πιο replayable της σειράς, καθώς έχει και έξι διαφορετικές σκάλες δυσκολίας. Ακόμα καλύτερα, σε ό,τι δυσκολία και αν παίξετε, μετά κρατάτε όλα τα όπλα και τα upgrades σε όλους τους χαρακτήρες.

Όπως προαναφέραμε, το παιχνίδι περιέχει και διάφορα collectibles. Πρόκειται για κομμάτια από orbs (μπλε, μωβ κλπ.) που όταν μαζέψετε αρκετά, αναβαθμίζετε τη ζωή των χαρακτήρων και τη μπάρα του Devil Trigger. Ο δεύτερος λόγος που θα θέλατε να εξερευνήσετε λίγο παραπάνω είναι τα hidden missions, τα οποία επίσης σας ανταμείβουν με κομμάτια από orbs, αν τα ολοκληρώσετε. Μπορεί να μην είναι πρωτότυπα σαν side activities, όμως για τους λάτρεις του franchise είναι μια δικαιολογία να ασχοληθούν λίγο παραπάνω με το παιχνίδι.

Παρόλα τα collectibles, τις κρυφές αποστολές και την ποικιλομορφία τους όμως, οι πίστες είναι προβλέψιμες και μονότονες. Από την πρώτη πίστα, σχεδόν μέχρι την τελευταία, έχουμε το ίδιο ακριβώς μοτίβο: ξεκινάμε από το σημείο Α να πάμε στο Β, στο ενδιάμεσο έχουμε διάφορα τέρατα σε μια αυστηρά γραμμική πορεία και στο σημείο Β έχουμε ένα boss fight. Για κάποιον που θα ήθελε κάτι παραπάνω, καταλήγει μονότονο, ειδικά εφόσον οι γρίφοι είναι ελάχιστοι και πολύ απλοί.

Αντίθετα, οι εχθροί μας έχουν πολλές διαφορετικές μορφές και επιθέσεις. Σχεδόν σε κάθε αποστολή συναντάμε και έναν νέο αντίπαλο και φυσικά, το αποκορύφωμα όλων είναι τα bosses. Τα boss fights δεν έχουν ιδιαίτερα mechanics, όμως ξεχωρίζουν χάρις στον ποικιλόμορφο και πετυχημένο σχεδιασμό τους.

Άλλη μια νέα προσθήκη είναι το multiplayer, ή μάλλον η ψευδαίσθηση αυτού. Στις πίστες που μπορείτε να επιλέξετε χαρακτήρα, τους άλλους δυο (ή έναν) τους χειρίζονται άλλοι παίκτες. Το πρόβλημα είναι πως οι διαδρομές σας διαφέρουν κατά μεγάλο ποσοστό, οπότε δεν συναντιέστε ποτέ. Το μόνο που βλέπετε είναι το όνομα τους στην άκρη της οθόνης και αν κατάφεραν να φτάσουν τη βαθμολογία τους στο S. Μόλις τελειώσετε το mission, μπορείτε να τους βαθμολογήσετε για την απόδοσή τους, ακόμα και αν δεν τους είδατε ποτέ ή μόνο φευγαλέα στην απέναντι ταράτσα. Η ιδέα ήταν καλή, η υλοποίηση ήταν κακή.

Τεχνικά, το Devil May Cry 5 είναι ό,τι καλύτερο έχουμε δει στο franchise και αυτό είναι αυτονόητο. Η RE Engine βγάζει ασπροπρόσωπη τη Capcom για ακόμα μια φορά, προσφέροντας φωτορεαλιστικά και ανανεωμένα μοντέλα για τους χαρακτήρες, καθώς και τοπία και εχθρούς που εντυπωσιάζουν. Η αλληλεπίδραση των χαρακτήρων με το περιβάλλον είναι, επίσης, άξια θαυμασμού.

Από θέμα απόδοσης, ο στόχος είναι τα 60fps και αυτό φαίνεται. Οι elite κονσόλες (PS4 Pro / Xbox One X) προσφέρουν 4K ανάλυση, διατηρώντας τις περισσότερες φορές τα 60 καρέ το δευτερόλεπτο. Παρόλα αυτά, στις πιο έντονες μάχες, παρατηρούνται μερικές πτώσεις, τίποτα το πολύ δραστικό όμως.

Φυσικά, Devil May Cry χωρίς metal και επική μουσική δεν γίνεται (είναι σαν να μην περιέχει τον Dante) και η Capcom μάς προσφέρει τα ιδανικά ακούσματα. Μια πολύ ωραία λεπτομέρεια, όσον αφορά το soundtrack, είναι πως η μουσική ξεκινάει χαμηλά και με λίγες νότες στην αρχή κάθε μάχης και καθώς ανεβάζουμε τη βαθμολόγια μας προς το S και πάνω, αρχίζει και δυναμώνει, με περισσότερες μελωδίες να προστίθενται όσο πολεμάμε τους εχθρούς.

Το Devil May Cry 5 είναι ό,τι ονειρεύονται και επιθυμούν οι φίλοι της σειράς εδώ και χρόνια. Χωρίς καμία αμφιβολία, είναι το καλύτερο παιχνίδι της σειράς. Σίγουρα, έχει τα προβλήματά του, με την κάμερα να δημιουργεί θέματα ορισμένες φορές, ενώ θα θέλαμε να δούμε λίγο πιο ευφάνταστες πίστες και πιο ενδιαφέρουσες κινήσεις για τον Nero, όμως αν περιμένατε με ανυπομονησία το επόμενο Devil May Cry αυτά θα σας φανούν λεπτομέρειες.

Η Capcom δημιούργησε το ιδανικό σενάριο, με άφθονο χιούμορ, cheesy ατάκες και over the top μάχες, οι οποίες είναι πιο απολαυστικές από ποτέ χάρις στους τρεις playable χαρακτήρες. Η αναμονή άξιζε…

Το παιχνίδι μάς παραχωρήθηκε από την CD Media για τις ανάγκες του Review.

Σχόλια
Λεπτομέρειες
Τίτλος

Devil May Cry 5

Συντάκτης
6 Μαρτίου 2019
Developer

Capcom

Publisher

Capcom

Διανομή

CD Media

Πλατφόρμες

PC / PlayStation 4 / Xbox One

Tested on

PlayStation 4

Κυκλοφορία

8 Μαρτίου 2019

Είδος

Action-adventure, hack and slash

PEGI

18

Θετικά

+ Το καλύτερο Devil May Cry
+ Ενδιαφέρον σενάριο
+ Παλιοί και νέοι χαρακτήρες που αγαπήσαμε
+ Η over the top μάχη επιστρέφει, πιο ομαλή και εθιστική από ποτέ
+ Οι τρεις διαφορετικοί playable χαρακτήρες ανανεώνουν το gameplay
+ Η νέα προσθήκη του cast, ο V
+ Το cheesy χιούμορ και η metal μουσική
+ Εξαιρετικός τεχνικός τομέας, με φωτορεαλιστικά μοντέλα

Αρνητικά

- Περιστασιακά προβλήματα με την κάμερα
- Η περιττή προσθήκη του multiplayer (ή μάλλον της ψευδαίσθησης αυτού)
- Ο Nero είναι αδιάφορος μπροστά στους άλλους δυο playable χαρακτήρες
- Το επαναλαμβανόμενο μοτίβο των πιστών
- Τα Devil Breakers δεν αλλάζουν κατά βούληση

Βαθμολογία
Βαθμόλογία συντάκτη
Βαθμολογία χρηστών
Rate Here
Βαθμολογία
8.5
9.6
Συνοψίζοντας

Το Devil May Cry 5 είναι ό,τι ονειρεύονται και επιθυμούν οι φίλοι της σειράς εδώ και χρόνια. Χωρίς καμία αμφιβολία, είναι το καλύτερο παιχνίδι της σειράς. Σίγουρα, έχει τα προβλήματά του, με την κάμερα να δημιουργεί θέματα ορισμένες φορές, ενώ θα θέλαμε να δούμε λίγο πιο ευφάνταστες πίστες και πιο ενδιαφέρουσες κινήσεις για τον Nero, όμως αν περιμένατε με ανυπομονησία το επόμενο Devil May Cry αυτά θα σας φανούν λεπτομέρειες.

Η Capcom δημιούργησε το ιδανικό σενάριο, με άφθονο χιούμορ, cheesy ατάκες και over the top μάχες, οι οποίες είναι πιο απολαυστικές από ποτέ χάρις στους τρεις playable χαρακτήρες. Η αναμονή άξιζε…

8.5
Βαθμός
9.6
Βαθμός
You have rated this
What's your reaction?
LOL
0%
Cheers
100%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
0%
Sad
0%
Rage
0%
/* ]]> */
http://bs.serving-sys.com/serving/adServer.bs?cn=display&c=19&mc=imp&pli=22935073&PluID=0&ord=[timestamp]&rtu=-1